กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นซวี่เฟิงส่งสายตาให้เธอ พลางกดเสียงต่ำเอ่ยว่า “น้องสาว เธอรีบใช้เวลาถามความให้เร็วเข้า ฉันจะออกไปคอยดูข้างนอก”
พูดจบ เขาก็ดึงประตูเปิดออกแล้วเบี่ยงตัวออกไป มือก็แง้มประตูปิดไว้พอหลวม ๆ
ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงบลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงเสียงลมที่พัดแว่วมาจากนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว
เสิ่นซวี่เวยดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมา แล้วนั่งลงตรงหน้าเตียงของฮั่วเอ้อร์
เธอพิงพนักเก้าอี้ตามสบาย สายตาจับจ้องไปยังคนบนเตียงผู้ป่วย เปิดฉากเข้าประเด็นทันที
“พูดมาเถอะ อะไรกันทำให้นายแสร้งทำเป็นความจำเสื่อม”
ฮั่วเอ้อร์ที่พันผ้าก๊อซชุ่มเลือดสีแดงเข้มได้ยินดังนั้น ม่านตาพลันเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงงัน