ตอนที่ 102 ปลามังกรใหญ่... ศีรษะคนหัวหนึ่ง?

ขณะกำลังจะก้าวพ้นประตูใหญ่ เสิ่นซวี่เฟิงก็เหลือบมองแวบหนึ่ง แล้ววกกลับไปหยิบเสื้อคลุมตัวนอกของตัวเองมาตัวหนึ่ง ยัดใส่ตะกร้าโดยไม่ยอมให้ปฏิเสธ

“ลมกลางทะเลแรง อีกเดี๋ยวหนาวขึ้นมาก็เอาคลุมไว้นะ”

เรือประมงจอดเทียบอยู่ที่ท่าเรือเล็กที่เพิ่งสร้างใหม่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน เดินไปสิบกว่านาทีก็ถึง

เสิ่นซวี่เฟิงกระโดดขึ้นไป ยื่นมือไปพยุงเสิ่นซวี่เวยขึ้นเรือ จากนั้นจึงติดเครื่องยนต์

“ตกลงกันก่อนนะ ตกได้แค่ตรงทะเลใกล้ฝั่งเท่านั้น ห้ามแล่นไปเฉียดเขตน้ำลึกเด็ดขาด”

เขาทำหน้าขึงขัง “ถ้าเธอยังกล้ามุดลงน้ำเหมือนคราวก่อนอีกล่ะก็ ต่อไปฉันเจอเธอครั้งไหนจะฟ้องรายงานครั้งนั้นเลย”

“รู้แล้วน่า พี่ขี้บ่นจัง พูดตั้งหลายสิบรอบแล้วเนี่ย! ครั้งนี้ตกปลาอย่างเดียวจริง ๆ ไม่ลงทะเลเด็ดขาด”

เสิ่นซวี่เวยยกมือสาบานอย่างว่าง่าย แต่สายตากลับมองตรงไปยังผืนทะเลแล้ว

เสิ่นซวี่เฟิงอาศัยข้ออ้างเรื่องทดสอบเรือประมง ขับเรือส่งเสียงปัก ๆ แล่นออกทะเลไป