ตอนที่ 92 หวังว่าจะถูกเธอเหยียบไปชั่วชีวิต

จากนั้นก็พากู้ยวี่ค่อย ๆ ก้าวเดินผ่านผืนฟ้าดินอันน่าอัศจรรย์แห่งนี้ไปทีละก้าว

เธอชี้ไปยังแปลงผักและสวนผลไม้ที่เป็นระเบียบผืนใหญ่สุดลูกหูลูกตาที่อยู่ไม่ไกล บอกเขาว่าที่นี่สามารถเก็บเกี่ยวได้ในปุ่มเดียว พร้อมทั้งเด็ดผลไม้มาให้เขาได้ลองชิม

“อร่อย”

กู้ยวี่ย่อตัวลง ปลายนิ้วอันหยาบกร้านลูบไล้ใบอันอวบหนาของผักกาดขาวต้นหนึ่งเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองดูดงต้นไม้ผลที่ออกผลดกเต็มต้นพวกนั้น

สายตาของเขาล้ำลึก ราวกับกำลังมองดูปาฏิหาริย์อันเหลือเชื่อ

“มิน่าล่ะตอนนั้น เธอถึงเอาธัญพืชออกมาได้มากมายขนาดนั้น”

เขาพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความหวาดกลัวย้อนหลังอยู่บ้าง “เวยเวย เธอต้องเฝ้ารักษาความลับที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ไว้คนเดียว คงจะโดดเดี่ยวและหวาดกลัวมากแค่ไหนกันนะ”

“อื้อ กลัวมากเลยล่ะ”