ตอนที่ 68 น้ำลายแทบจะไหลถึงคางแล้ว

เสิ่นซวี่เวยย่อตัวลงนั่งข้างเขา มองดูเหล่าชาวบ้านที่ไร้ชีวิตชีวาเหล่านั้นแล้วเปิดประเด็นตรง ๆ “สัตว์น้ำที่จับได้ริมทะเลพวกนั้น ถ้าไม่รีบจัดการก็จะเน่าเสียแล้ว”

หวังเต๋อกุ้ยยิ้มอย่างขมขื่น น้ำเสียงแหบพร่า “ฉันรู้ แต่ของพวกนั้นไม่มีค่าอะไรเลย

กรมชลประทานรับแต่สินค้าคุณภาพสูง เน่าไปก็ช่างมันเถอะ

อีกอย่างตอนนี้จะมีกำลังคนที่ไหนไปดูแลของพวกนั้น บ้านก็ต้องสร้างใหม่ คนก็ต้องจัดหาที่พัก ธัญพืชก็ประทังชีวิตได้แค่ไม่กี่วัน...”

“เน่าไปก็น่าเสียดายแย่ ฉันมีวิธี” เสิ่นซวี่เวยเอ่ยขัดเขา สายตามองเขาอย่างแน่วแน่จริงจัง

“เอาปลารวมที่ไม่มีค่าและไม่มีใครเอาพวกนี้มาทำเป็นอาหารกระป๋อง เก็บไว้ได้นาน ขายได้เงิน และสร้างรายได้ให้หมู่บ้านได้”

หวังเต๋อกุ้ยอึ้งงันไป

เขาคล้ายกับฟังไม่เข้าใจ และคล้ายกับกลัวว่าจะฟังผิด จึงจ้องเสิ่นซวี่เวยเขม็ง แม้แต่ลมหายใจก็ชะงักไปหลายวินาที

“กระ... อาหารกระป๋องเหรอ”

เขาพูดติดอ่าง น้ำเสียงสั่นเครือ “พวกเราจะมีอุปกรณ์แบบนั้นได้ยังไง”