ตอนที่ 55 หอยเป๋าฮื้อล้นถัง แต่กู้ยวี่กลับบอกว่ามหันตภัยกำลังมา

หลังจากกู้ยวี่พูดข้อสันนิษฐานจบก็ไม่มีใครสนใจ ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตางัดหอยเป๋าฮื้อกันต่อไป

เสิ่นซวี่เฟิงยิ่งหักห้ามใจไม่อยู่ คล้ายกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน ซอยเท้าวิ่งไกลออกไปเรื่อย ๆ เพียงครู่เดียวก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน

ทางด้านเขตโขดหิน คนหลายคนงัดหอยเป๋าฮื้อกันอย่างคึกคักดุเดือด

คุณย่ากู้ทุบเอวที่เมื่อยล้า ยืดตัวขึ้นพลางร้องโอดโอย:

“เอวคนแก่เอ๋ย งานนี้มันเปลืองเอวจริง ๆ!”

จางซานกูรีบเข้าไปประคองเธอ: “ปล่อยให้พวกคนหนุ่มสาวไปดิ้นรนกันเถอะ พวกเราไปพักผ่อนบนชายหาดตรงโน้นกันสักครู่”

ทั้งสองคนพยุงกันและกันเดินไปยังชายหาด

จางซานกูดึงม้านั่งไม้พับได้สองตัวออกมาจากกองสิ่งของพวกนั้น แล้วรินชาดอกเบญจมาศโกจิเบอร์รีหนึ่งแก้วยื่นส่งไป

คุณย่ากู้รับมาแล้วดื่มอึก ๆ รวดเดียวจนหมด

พลันรู้สึกถึงกระแสความเย็นสดชื่นไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหาร ทั้งคนรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที