ตอนที่ 33 วิกฤต! ผู้อำนวยการหลี่สงสัยแล้ว?

แสงสลัวยามเช้าตรู่ส่องลอดผ่านหน้าต่างแก้วลายพร้อย ตกกระทบลงบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เสิ่นซวี่เวยถูกเสียงนกร้องจิ๊บ ๆ นอกหน้าต่างปลุกให้ตื่น

เธอสะลึมสะลือลืมตาขึ้น ปลายจมูกได้กลิ่นสบู่หอมสะอาดสดชื่นและกลิ่นอายบุรุษเพศ ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ

เธออยากจะพลิกฟื้นฐานะไปตามจิตสำนึก ทว่ากลับพบว่าตัวเองกำลังซุกอยู่ในอ้อมอกอันร้อนผ่าว

แขนขวาข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของกู้ยวี่ กำลังโอบกอดเธอไว้

ทั้งสองแนบชิดกันมาก ชิดเสียจนเธอสัมผัสได้ถึงจังหวะกระเพื่อมขึ้นลงของแผงอกเขาอย่างชัดเจน อีกทั้งยังมีอุณหภูมิร่างกายร้อนผ่าวที่ส่งผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ มาด้วย

เสิ่นซวี่เวยตื่นเต็มตาในชั่วพริบตา ร่างแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง