ตอนที่ 31 คว้าผ้าขนหนูไปในพริบตา: ฉันทำเอง

มือของเสิ่นซวี่เวยดีดผละออกทันที “อ้อ... คือว่า... คือบนหน้านายมีอะไรติดอยู่น่ะ ฉันช่วยเช็ดให้นะ ต่อไปนายหายดีแล้วต้องตอบแทนฉันให้ดีล่ะ”

“แค่ก อืม”

โคนหูของกู้ยวี่แดงก่ำด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เขากระแอมเบา ๆ เสียงหนึ่ง พยายามกลบเกลื่อนความประหม่า

“คำพูดสุดเร่าร้อน” พวกนั้นของเสิ่นซวี่เวยเมื่อครู่ เขาได้ยินชัดเจนเต็มสองหูเชียวล่ะ

ตอนนั้นจิตสำนึกของเขาตื่นเต็มที่ ทว่าร่างกายกลับเหมือนถูกผนึกไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ ได้แต่ถูกบีบให้กลายเป็นนักฟังร่วมเตียงไปโดยปริยาย

ถึงอย่างนั้น เสิ่นซวี่เวยก็ไม่รู้เลยว่าคำพูดเมื่อครู่นี้กู้ยวี่ได้ยินไปหมดแล้ว

เสิ่นซวี่เวยเห็นเขาไอ ก็ยื่นมือขวาออกไปด้วยความตื่นตระหนก พลางลูบอกช่วยให้เขาหายใจโล่งขึ้นเบา ๆ