กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บ้านอยู่ไม่ไกลจากคณะศิลปะทหาร เสิ่นซวี่เวยจึงเดินมา
แต่จากที่นี่ไปโรงพยาบาลเขตทหารมีระยะทางอยู่พอสมควร หากวิ่งไปต้องใช้เวลายี่สิบกว่านาที
เหมยเถียนลี่ผลักหลิวหยางมาข้างหน้า
“หลิวหยางมี”
“อ๊ะ ใช่ ฉันมี ขี่ของฉันไป”
หลิวหยางได้สติจึงรีบตะโกนบอกทันที
เสิ่นซวี่เวยกับหลิวหยางพุ่งออกจากห้องซ้อมการแสดงราวกับสายลม ทิ้งให้เหล่าสหายร่วมรบเต็มห้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
หลิวหยางช่วยสะเดาะกุญแจให้ ส่งกุญแจให้พลางกำชับว่า “ระวังความปลอดภัยด้วย”
“ขอบใจนะ”
เธอขึ้นขี่จักรยานด้วยตัวเอง ลมทะเลพัดหวีดหวิวผ่านข้างหู พัดผมยาวของเธอจนยุ่งเหยิง แต่ไม่อาจพัดพาความตึงเครียดในใจเธอให้สลายไปได้