เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮวาเสี่ยวซวงพลันนึกถึงบทกวีวรรคหนึ่งที่ใช้พรรณนาถึงอัครเสนาบดีจูกัด
ยังไม่ทันออกศึกตัวก็มามรณาเสียก่อน ชวนให้เหล่าผู้กล้าต้องหลั่งน้ำตาเปียกชุ่มอกเสื้อมาช้านาน
ตัวเขาก็เช่นกัน ดอกตูมแห่งชีวิตเพิ่งจะเริ่มผลิบานก็ต้องมาเหี่ยวเฉาโรยรา ช่างโหดร้ายเหลือเกิน
ฮวาเสี่ยวซวงเงยหน้าขึ้น เขาถึงกับมองเห็นฟันที่เรียงกันถี่ยิบและแหลมคมในรยางค์ปากของตะขาบยักษ์แล้ว ทั้งยังได้กลิ่นปากเหม็นเน่าเหมือนไม่เคยแปรงฟันของมันอีกด้วย
“จบเห่แล้วคราวนี้!” ฮวาเสี่ยวซวงหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
หนึ่งวินาที สองวินาที...
ฮวาเสี่ยวซวงขยับตัวเล็กน้อย พลางมองดูตัวเองด้วยความประหลาดใจ นี่เขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ หรือ ไม่ได้ถูกตะขาบยักษ์เคี้ยวแล้วกลืนลงท้องไปใช่ไหม พอเขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นปากอันดุร้ายน่ากลัวของตะขาบยักษ์อยู่เหนือหัวของพวกเขาพอดี
เมือกเหนียวข้นหยดติ๋งๆ ลงบนแผ่นหินตรงหน้าพวกเขา