กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 ในที่สุดก็กลับบ้านแล้ว
“อาจารย์เจ้าดูเหมือนไม่อยากสนใจข้าเลย” ตู๋กูเมิ่งมองกู้เหยียนแล้วพูด
กู้เหยียนมองเขา พูดด้วยความน้อยใจนิด ๆ ว่า “อย่าเสียใจไปเลย เขาก็ไม่อยากสนใจข้าเหมือนกัน”
ตู๋กูเมิ่ง: “......”
เสียใจอะไรกัน? ทำเหมือนเขาอยากเจอชิงเสวียนจื่อนักหนาอย่างนั้นแหละ
“เขาไม่ยอมสนใจเจ้าขนาดนี้ ทำไมเจ้าไม่เตะอาจารย์คนนี้ทิ้งไปเสียเลย” ตู๋กูเมิ่งหัวเราะถามกู้เหยียน เขาขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย ดวงตาสีม่วงเข้มขึ้น เสียงก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ล่อใจ “เตะเขาทิ้งไปเถอะ ข้ามาเป็นอาจารย์เจ้าแทน ดีไหม?”