เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”
เสิ่นเซี่ยนจวินมองดูนาฬิกาแขวน มันเป็นเวลาเก้าโมงครึ่งแล้ว
“คนตั้งครรภ์มักจะนอนเก่งเป็นธรรมดาน่ะค่ะ”
น้าแม่บ้านอุ้มเสวี่ยถวนลงมาจากชั้นบน แล้ววางเนื้ออกไก่ที่ผึ่งไว้จนเย็นลงในชามของเสวี่ยถวน
“ตอนลูกสะใภ้คนโตตั้งครรภ์ยังอดทนทำงานอยู่เลย ทำไมพอมาถึงลูกสะใภ้รอง แม้แต่การนอนหัวค่ำตื่นเช้ายังทำไม่ได้ คนหนุ่มสาวสมัยนี้……”
เสิ่นเซี่ยนจวินถือหนังสือพิมพ์พลางบ่นพึมพำ
“พ่อคะ พ่อพูดแบบนี้ฉันจะเสียใจแค่ไหน ลี่เหวินกับพี่ใหญ่เป็นฝาแฝดกัน ผูกพันเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ฉันกับพี่สะใภ้ก็เป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องกับน้องสาวกัน พ่อทำแบบนี้ไม่เท่ากับยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราหรือคะ? ถ้าฉันใจแก้วขึ้นมา คงต้องคิดว่าพ่อลำเอียงไปทางครอบครัวพี่ใหญ่ แล้วมองฉันขวางหูขวางตาแน่ ๆ”