เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“แล้วทำไมต้องรอจนแก่ด้วยล่ะครับ”
ลี่เหวินยื่นมือไปกุมมือของหานโย่วอี๋ไว้ หานโย่วอี๋ประหลาดใจระคนดีใจยิ่งนัก คนผู้นี้เวลาอยู่ที่บ้านกับเวลาอยู่ต่อหน้าคนนอกช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงจริง ๆ
ช่วงเวลาที่พักอยู่ในสถาบันวิจัยนี้ลี่เหวินยุ่งมากจริง ๆ นอกจากวันแรกที่พาเธอไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแล้ว วันต่อ ๆ มาบางครั้งเขายังลุกขึ้นไปทำงานกะทันหันตอนกลางดึกอีกด้วย
ทว่าขอเพียงพวกเขาปรากฏตัวต่อหน้าเพื่อนร่วมงานของเขาพร้อมกัน ลี่เหวินจะรักษาระยะห่างเป็นอย่างดี ไม่เคยมีท่าทีที่สนิทสนมเกินควร ราวกับว่าเมื่อก้าวพ้นประตูหอพักของสถาบันวิจัยออกมาแล้ว ลี่เหวินจะกลายเป็นคนที่สำรวมและรักษามารยาทเป็นพิเศษ
“ทำไมตอนอยู่ที่สถาบันวิจัยคุณถึงไม่จับมือฉันเลยล่ะคะ”
ขณะที่เดินทอดน่องไปอย่างช้า ๆ หานโย่วอี๋ก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน