ตอนที่ 222 ล้วนเป็นแม่ที่อดหลับอดนอนทำขึ้นมา

“ไม่ต้องให้แม่มาส่งหรอกครับ ผมจะหาคนไปเอาที่บ้านเอง แม่ลองดูแล้วกันว่าจะเตรียมอะไรที่เก็บไว้ได้นานหน่อยให้เนี่ยนเนี่ยน อีกสองวันนะครับ”

“ได้ ๆ แกก็รีบกลับไปดูแลเนี่ยนเนี่ยนแต่หัววันเถอะ”

หยางอวี้เฟินวางสายโทรศัพท์แล้วก็นอนไม่หลับอีกเลย เวลาสองวันไม่ได้มากมายอะไร ของที่เก็บไว้ได้นานนอกจากพวกของแห้งกับสารพัดซอสแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่เก็บได้นานจริง ๆ

หยางอวี้เฟินหวนนึกว่าลูกสะใภ้ชอบกินอะไรบ้าง อาหารทะเลที่ซื้อมาก่อนหน้านี้เธอเก็บรักษาไว้อย่างดี ก็ส่งไปให้ลูกสะใภ้ด้วยกันเลย

“ทำไมรับโทรศัพท์แล้วก็ไม่นอนต่อล่ะ มีเรื่องอะไรเหรอ?”

“เนี่ยนเนี่ยนคิดถึงกับข้าวที่บ้าน ฉันกำลังคิดว่าจะทำอะไรไปให้ได้บ้าง”

“งั้นก็ไม่แปลกหรอกที่คุณจะนอนไม่หลับ คุณคิดอะไรไว้บ้างแล้วล่ะ?”