กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ฮัดชิ่ว”
เลี่ยวหยวนเจี๋ยจามออกมาเสียงดังฟอดใหญ่ พลางยื่นมือไปถูจมูก
“ไอ้หนุ่มคงไม่ได้อาบน้ำเย็นจนตัวเองเป็นหวัดหรอกนะ? อ่อนแอขนาดนี้เลย?”
เสิ่นเซี่ยนจวินตบฝ่ามือลงบนไหล่ของเลี่ยวหยวนเจี๋ยฉาดหนึ่ง
“ต้องมีคนคิดถึงฉันอยู่แน่ ๆ ฉันน่ะเป็นลูกผู้ชายที่กระโดดร่มจากที่สูงได้เชียวนะ อนาคตก็จะเป็นพญาอินทรีที่บินอยู่บนฟ้า จะมาเป็นหวัดเพราะอีแค่อาบน้ำเย็นแค่นี้ได้ยังไง ต่อให้แช่น้ำเย็นสามวันฉันก็ไม่เป็นไรหรอก”
“อืม คนที่กระโดดร่มจากที่สูงแล้วโดดลงไปในน้ำน่ะนะ”
เสิ่นเซี่ยนจวินยกยิ้มมุมปาก
“นายก็ยังห้อยอยู่บนต้นไม้เหมือนกันนั่นแหละ”
“กระโดดร่มลงป่าดงดิบ คนที่ห้อยอยู่บนต้นไม้ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว แต่คนที่โดดลงน้ำน่ะมีแค่นายคนเดียว”