กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เหล่าหู ผมของคุณควรเล็มออกบ้างแล้วนะ”
ทันทีที่ศาสตราจารย์เหวินกลับถึงบ้าน ในบ้านไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปสักเท่าไร มีเพียงผู้อำนวยการหูที่ดูซอมซ่อไปบ้าง
“งานยุ่งเกินไปน่ะ คุณกลับมาพอดี ช่วยตัดให้ผมหน่อยสิ ดูสีหน้าคุณสดใสดี ดีจริง ๆ”
ผู้อำนวยการหูเข้มงวดกับตัวเองมาก ทว่าไม่เคยเรียกร้องอะไรจากศาสตราจารย์เหวินเลย
“ได้ค่ะ ฉันไปหยิบกรรไกรก่อนนะ ที่สวนผลไม้ได้เจอคนน่าสนใจเยอะแยะเลย ได้ออกกำลังกายทุกวัน ทำงานเกษตรบ้าง ตากแดดบ้าง คนเราก็เลยดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก”
“นั่นก็ดีแล้ว รอผมเกษียณอายุแล้ว ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณ”
“ยังจะรอคุณเกษียณอายุอีก คุณน่ะ ถ้าไม่ถึงวันที่ทำไม่ไหวจริง ๆ มีหรือจะตัดใจถอยออกไปได้ ยาบำรุงกระเพาะอาหารที่เสี่ยวโจวเตรียมให้ คุณจำได้ไหมว่าต้องกิน?”