กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“อวี้เฟิน อีกไม่กี่ปีพอไม่ต้องดูแลพวกเด็ก ๆ แล้ว ฉันมาอยู่ร่วมกับเธอที่สวนผลไม้ดีกว่า”
เพิ่งมาได้แค่สัปดาห์เดียว ศาสตราจารย์เหวินก็ไม่อยากกลับเขตบ้านพักครอบครัวแล้ว
“ดีเลยสิ อีกไม่กี่ปีต้นไม้ผลก็ออกลูกออกผลแล้ว ฤดูใบไม้ผลิมีดอกไม้บานทั่วทั้งภูเขา พอฤดูใบไม้ร่วงก็เต็มไปด้วยผลไม้”
หยางอวี้เฟินยิ้มพลางเอ่ยตอบรับ
“พวกเธอสองคนดองกันแล้วลืมฉันไปแล้วหรือไง”
ป้าหวังโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง ศาสตราจารย์เหวินก็อดขำไม่ได้
“มาด้วยกันเลย ในเขตบ้านพักก็ยกให้พวกคนหนุ่มสาวเขาอยู่ไป พวกเรามาอยู่ที่สวนผลไม้กันให้หมด”
เถ้าแก่เฉียนมารับลูกสาว เคยคิดอยู่ว่าจะผอมลงไหม จะตัวดำขึ้นหรือเปล่า มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นลูกลิงคลุกโคลนตัวหนึ่ง