กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“แม่ เป็นไงบ้าง ภรรยาผมดีใช่ไหมล่ะ?”
เสิ่นเซี่ยนจวินเห็นแม่ของตนเดินเข้ามาในห้องครัว จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา
“เหอะ ลูกสะใภ้ของฉันย่อมต้องดีอยู่แล้ว ถ้าแกกล้าทำเรื่องอะไรที่ทำให้เนี่ยนเนี่ยนเสียใจล่ะก็ ระวังขาของแกไว้ให้ดี ไม่ใช่เพราะเนี่ยนเนี่ยนแต่งให้แกถึงได้ดีหรอกนะ แต่เธอเป็นคนดีอยู่แล้ว ทั้งฉลาดทั้งกตัญญู แต่งให้ใครก็ดีทั้งนั้น แกได้ลาภลอยมาแล้วอย่าทำปากดีไปหน่อยเลย”
หยางอวี้เฟินตักน้ำขึ้นมาหนึ่งกระบวยเพื่อล้างหน้า
“แม่ มีอย่างที่ไหนรังเกียจลูกชายตัวเองขนาดนี้ ลูกชายแม่อย่างผมก็ไม่ได้แย่นี่ครับ”
“เหอะ ขี้หมามันยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเหม็น ตัวแกเองไม่มีความสำนึกในใจบ้างเลยหรือไง? แกเป็นทหาร ไม่ได้อยู่บ้านตลอดทั้งปี ภรรยาแกต้องแบกรับความลำบากคนเดียวตั้งเท่าไหร่?