ตอนที่ 113 ผืนดินถึงเป็นรากเหง้า

“ร้านบะหมี่นี้พวกเธอไม่คิดจะทำต่อแล้วเหรอ?”

หยางอวี้เฟินรู้สึกตกใจอยู่บ้าง

“ทำสิคะ ทำไร่ทำนาจะหาเงินได้สักกี่หยวน เพียงแต่ถ้าไม่ได้ทำไร่ทำนา ในใจมันก็รู้สึกไม่มั่นคงอยู่ตลอด เดิมทีก็ไม่ควรซื้อที่ห่างไกลขนาดนั้น ยังไงเสียชิงเม่ยก็ยังต้องไปโรงเรียน อยู่ไกลเกินไปมันไม่ดี แต่ก็เป็นเพราะที่ดินไม่กี่หมู่นั่นแหละ ถึงได้ซื้อบ้านหลังนั้น”

แม้จะซื้อบ้านแล้ว แต่เงินที่ติดค้างพี่น้องที่ดีไว้ก็ยังไม่ได้คืน เธอจะเลิกทำได้อย่างไร เพียงแต่เมื่อมีบ้านมีที่ดินแล้ว ใจถึงจะสงบมั่นคงได้อย่างแท้จริง ไม่อย่างนั้นก็ล่องลอยเหมือนจอกแหน

“แล้วการทำโรงเรือนเพาะปลูกนี้ก็ต้องใช้เงินด้วย จะไม่เปิดร้านได้ยังไงกัน”

กุ้ยเซียงพูดขึ้นอย่างขบขัน

“แบบนี้ถึงจะถูก ช่วงนี้เอ้อร์ซุ่นได้ไปตรวจที่โรงพยาบาลบ้างหรือเปล่า?”