ตอนที่ 110 ความคลาสสิกก็คือความคลาสสิก

“ดิ้วดิวดิ่ว ตึ่งตึงตึ๋งตึงตึ๊งตึงตึ๋งตึง ตึ่งตึงตึ๋งตึงตึ๊งตึงตึ๋งตึง…”

วันชิวอิกปี 1986 เวลา 19 นาฬิกา 48 นาที เสียงเพลงเปิดเรื่อง «ไซอิ๋ว» อันปลุกเร้าอารมณ์ดังออกมาจากโทรทัศน์

เด็ก ๆ ฝูงหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่หน้าจอโทรทัศน์ เหล่าผู้ใหญ่นั่งอยู่ด้านข้างในมือถือเมล็ดแตงและถั่วลิสง

“ว้าว! กระโดดออกมาแล้ว! กระโดดออกมาแล้ว! ซุนหงอคงนี่!”

เสียงเด็กร้องอุทานอย่างตื่นเต้น

“กระทั่งเสี่ยวเป่ากับเหมียวเหมี่ยวยังชอบดูเลยนะเนี่ย ไอหยา เพิ่งจะตัวแค่นี้ รู้จักดูโทรทัศน์เป็นแล้ว”

ป้าหวังมองดูเด็กน้อยทั้งสองคนที่ชะเง้อคอยาวเช่นกัน