ตอนที่ 90 พวกเรารักษา

“นายตักกับข้าวมาแค่นี้เองเหรอ? ฉันจำได้ว่าปกตินายกินจุไม่เบาเลยนี่”

เลี่ยวหยวนเจี๋ยเห็นกับข้าวที่เสิ่นเซี่ยนจวินตักมาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

“แม่ฉันเตรียมของกินมาให้เยอะน่ะ อากาศร้อน ถ้าไม่รีบกินกลัวว่าจะเสีย”

เสิ่นเซี่ยนจวินพูดออกไปตามสัญชาตญาณ พอพูดจบก็รู้สึกเสียใจทันที เพราะเลี่ยวหยวนเจี๋ยออกตัววิ่งไปแล้ว ไม่เพียงแค่วิ่งคนเดียว แต่ยังลากหลินฮุยวิ่งไปด้วย

“ดูท่าช่วงที่นายพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านจะสุขสบายเกินไปแล้วสินะ”

หูจวินทิ้งประโยคหนึ่งไว้ตอนเดินผ่าน จากนั้นก็วิ่งตามไปอีกคน

“อย่านะ! พี่ชายภรรยา ผมผิดไปแล้ว! พวกนายเหลือไว้ให้ฉันบ้างสิ!”

เสิ่นเซี่ยนจวินรีบวิ่งตามไป แต่ทว่าช้ากว่าก็คือช้ากว่า อีกทั้งเขายังต้องคอยระวังแผลบาดเจ็บของตัวเองด้วย