กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ฉินเนี่ยนขมวดคิ้ว
“รบกวนคุณหลีกทางด้วย ในเมื่อคุณบอกว่าเป็นเรื่องในบ้านคุณ แล้วคุณมาขวางฉันไว้ทำไม?”
“สหายเสี่ยวฉิน ผู้อำนวยการเป็นอาจารย์ของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอถือสา ผู้อำนวยการจะสั่งพักงานฉันเพื่อระบายความโกรธให้เธอได้ยังไง?”
วังอ้ายหมินรู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรม จึงขวางเธอไว้อีกครั้ง
“ฉันไม่ได้ถือสา เรื่องที่คุณโดนพักงานมันเป็นปัญหาของคุณเอง ไม่ได้เกี่ยวกับคนอื่น ผู้อำนวยการเป็นอาจารย์ของฉันก็จริง แต่ท่านไม่ใช่คนไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวอย่างที่คุณพูดแน่นอน หวังว่าคุณจะระวังคำพูดด้วย”
ฉินเนี่ยนรู้สึกเพียงว่าคนตรงหน้าพูดจาภาษาคนไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
“เนี่ยนเนี่ยน เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”