กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
มื้ออาหารจบลง
“ป้าครับ ชามพวกนี้ผมเก็บกวาดเองก็พอ ป้าเตรียมกับข้าวกับปลาอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ให้พวกเรา ลำบากแย่แล้ว เจิ้งเฮ่า ลูกผู้ชายชาติทหารต้องรู้จักมองหางานทำ นายว่าจริงไหมน้องเขย?”
หูจวินส่งสายตาไปทีหนึ่ง หูเจิ้งเฮ่าก็รีบลุกขึ้นมาช่วยทันที เสิ่นเซี่ยนจวินพยักหน้าเห็นพ้อง
“เด็กผู้ชายเลี้ยงประคบประหงมเกินไปไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละครับ”
พอเสิ่นเซี่ยนจวินพูดจบสายตาก็มองไปยังคู่แฝด จากนั้นก็สบเข้ากับสายตาของแม่ตัวเองที่มองมาราวกับมองตัวไร้ประโยชน์โดยตรง
หยางอวี้เฟินแอบกัดฟันฝืนยิ้มไว้บนใบหน้า ไอ้ตัวไม่ได้เรื่อง สมองมีอยู่แค่นี้ มิน่าล่ะแฝงตัวเข้าไปในหมู่สายลับศัตรูถึงไม่ถูกจับได้ ก็ใครเล่าจะเชื่อว่าคนมุทะลุบ้าระห่ำจะเป็นสายลับแฝงตัว