กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เป็นอย่างไรบ้าง”
“คนเข้าออกที่โรงพยาบาลประชาชนมีเยอะมาก แต่เพื่อไม่ให้คนจับสังเกตได้ พวกเราเลยไปแค่แผนกสูตินรีเวชและกุมารเวช อีกสองวันค่อยไปอีกรอบ”
“ดี ต้องรีบวาดแผนผังพื้นที่ของโรงพยาบาลออกมาให้เร็ว จะได้วางกำลังคนได้สะดวก คนเยอะน่ะดีแล้ว แบบนี้ถึงจะไม่สะดุดตา พวกมันต้องนึกไม่ถึงแน่ว่าพวกเราจะลงมือจากที่นี่”
หน้าประตูสถานรับเลี้ยงเด็ก เด็ก ๆ ที่ทยอยเดินออกมามีทั้งที่ร่าเริงแจ่มใส และที่ร้องไห้จนหน้าตามอมแมมเป็นลูกแมว
“ย่า!”
“ย่า!”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าโผวิ่งเข้ามาหาหยางอวี้เฟิน เธอจึงยื่นมือไปอุ้มเด็กทั้งสองขึ้นไปบนรถสามล้อ เด็กน้อยทั้งสองรีบนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็กของตัวเองทันที ดึงดูดสายตาอิจฉาจากเด็ก ๆ รอบข้างเป็นแถว