ตอนที่ 22 ป้าหวังป่วย

ผลักประตูเดินเข้าบ้านมาก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นยะเยือก หัวใจพลันกระตุกวูบลงไปทันที

“หวังต้าเม่ย? หวังต้าเม่ยเธอเป็นอะไรไปน่ะ?”

ในห้องมีผ้าห่มนูนโป่งขึ้นมาเป็นก้อน บ่งบอกว่ามีคนอยู่ข้างใน

หยางอวี้เฟินยื่นมือเข้าไปลูบคลำ สัมผัสได้ถึงความร้อนจัด แต่ผ้าห่มกลับเย็นเฉียบ

“หวังต้าเม่ยเธอทนไว้นะ ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล!”

หยางอวี้เฟินม้วนหอบทั้งคนทั้งผ้าห่มขึ้นมาอุ้มไว้โดยตรง พอพุ่งพรวดออกจากประตูก็วางคนลงในรถสามล้อทันที

เธอออกแรงปั่นพุ่งตรงไปยังฝ่ายรักษาความปลอดภัยตลอดทาง

“รีบ เออ ทำไมฉันถึงลืมถามชื่อหลานชายคนโตไปได้นะ”

หยางอวี้เฟินตะโกนไปได้ครึ่งประโยคถึงเพิ่งได้สติ ยังดีที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้ามาแล้ว