ตอนที่ 12 ไปตรวจที่โรงพยาบาล

เดิมทีคิดว่าแค่ต้องขอโทษก็เสียหน้ามากพอแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะต้องเขียนหนังสือสำนึกผิดมาอ่านต่อหน้าทุกคนอีก อี้เมิ่งหลิงไม่กล้าคิดเลยว่าหลังจากนี้คนที่สถาบันวิจัยจะมองเธออย่างไร

พอเสียงจากลำโพงกระจายเสียงเงียบลง หยางอวี้เฟินก็เดินจากไปด้วยความพึงพอใจ

อาหารในโรงอาหารของสถาบันวิจัยเธอก็เคยเห็นมาแล้ว พอรู้ว่าส่งข้าวเข้าไปข้างในได้ หยางอวี้เฟินก็เริ่มนำอาหารไปส่งให้ทุกวัน

“แม่คะ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ อาหารที่โรงอาหารก็ใช้ได้อยู่นะคะ”

ฉินเนี่ยนกลัวแม่สามีจะเหน็ดเหนื่อย จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

หยางอวี้เฟินเพียงพยักหน้ารับ มองดูลูกสะใภ้ที่มีสีหน้าเปล่งปลั่งขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แล้วก็ยังคงเดินหน้าส่งข้าวส่งน้ำต่อไปตามเดิม