ตอนที่ 11 ขอโทษ

หยางอวี้เฟินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา

“ฉันก็แค่เสียดายที่ไม่มีลูกสาวตัวน้อย เลี้ยงลูกชายโตไปก็เหมือนไม่ใช่ของตัวเอง ยังดีที่เขาหาลูกสะใภ้ที่อ่อนหวาน ฉลาด และใจกว้างขนาดนี้มาให้ ก็ต้องเลี้ยงดูเหมือนลูกสาวแท้ ๆ เพื่อชดเชยความเสียดายนั้นนั่นแหละ”

หยางอวี้เฟินพูดจบก็เดินยิ้มแย้มไปที่ลานหน้าบ้าน ฉินเนี่ยนกำลังยืนรออยู่ที่ประตูรั้ว ฉินเนี่ยนที่เดิมทีกำลังมองพวงองุ่นอยู่ พอเห็นหยางอวี้เฟินก็เดินตรงเข้ามาหา

“สวัสดีค่ะป้าหวัง แม่คะ หนูมาขัดจังหวะแม่คุยกับป้าหวังหรือเปล่าคะ”

“ไม่กวนหรอก ไปเถอะ กลับบ้านกัน องุ่นที่บ้านก็มี พวกนี้ยังดิบอยู่ ไว้วันหลังกินหมดแล้วแม่ค่อยมาขอจากป้าหวังของลูกใหม่”

หยางอวี้เฟินเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ