กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 461 ตะวันจันทราส่องภูผาแม่น้ำ (ยี่สิบ)
ยอดทะเลเมฆ
ซูเฉินมองหวังซู่ฝ่าวิบัติขั้นราชันอริยะในลมหายใจเดียว ไม่มีทีท่าจะเข้าไปยุ่งเลยสักนิด
ตอนนี้หวังซู่ดูตัวใหญ่โตมหึมา ใบเดียวก็พอจะบังดาวทั้งดวง กิ่งเดียวก็พอจะถล่มภูเขากับแม่น้ำลงได้
เขาแปลงเป็นเงาร่างคนสีเขียว เงยหน้าหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดข้าหวังซู่ก็ได้ออกจากที่บ้าๆ นี้สักที!”
หวังซู่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง บินตรงไปอีกทางหนึ่ง เขาแค่อยากออกจากที่บ้าๆ นี้!
หวังซู่บินไปไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน พอเหลียวมองกลับไป สำนักซานเหอหายลับจากสายตาไปนานแล้ว
“โลกตอนนี้กว้างใหญ่ขนาดนี้ ข้าหวังซู่จะไปที่ไหนที่ไปไม่ได้บ้าง?”