บทที่ 148: ประชาชนโง่เขลาหวาดกลัว ทหารผ่านศึกขวางทาง

บทที่ 148: ประชาชนโง่เขลาหวาดกลัว ทหารผ่านศึกขวางทาง

ขบวนรถหุ้มเกราะหนักของตระกูลลู่บดขยี้ถนนสายหลัก จนสายพานกวาดความยุ่งเหยิงเกลื่อนพื้น

บนถนนสายหลัก สามัญชนนับหมื่นยืนนิ่งราวกับถูกสาป

ไม่กี่นาทีก่อน พวกเขายกป้ายผ้าขึ้นสูง ตะโกนโวยวายขับไล่ตระกูลลู่ออกจากนครเจียงเฉิง

แต่ตอนนี้ ตระกูลลู่ไปจริงๆ แล้ว

ไม่มีคำข่มขู่ ไม่มีการต่อรอง แม้แต่บ้านบรรพบุรุษก็ยังไม่เอาไป

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน พาอากาศชื้นเย็นจากทิศทางของภูเขาลั่วเยี่ยนมาด้วย

ชายสวมแจ็กเก็ตขาอ่อนยวบ อิฐครึ่งก้อนในมือหล่นลงพื้นดังแปะ

เขามองประตูเหล็กของคฤหาสน์ตระกูลลู่ที่เปิดอ้าทิ้งไว้ตาค้าง

ด้านในประตูว่างเปล่า ไม่มีกองลาดตระเวนในเสื้อเกราะยุทธวิธีสีดำอีกแล้ว