บทที่ 72: ชักหมาป่าเข้าบ้าน ขับไล่ศัตรูด้วยคำเดียว

บทที่ 72: ชักหมาป่าเข้าบ้าน ขับไล่ศัตรูด้วยคำเดียว

เผยโยวหมิงก้าวสองก้าวรวดเดียว พุ่งเข้าไปหาเสิ่นปิงหนิง

เขาไม่ได้มองเสิ่นปิงหนิงด้วยซ้ำ ดวงตาจับจ้องร่างของลู่เยี่ยนโจวแน่นิ่ง ราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากในโลก

“ขอฉันดูหน่อย”

ไม่มีคำขอ ไม่มีการถามความเห็น และไม่มีแม้แต่มารยาทพื้นฐาน

นิ้วมือผอมแห้งของเผยโยวหมิงยื่นตรงไปยังหน้าอกของลู่เยี่ยนโจว

เสิ่นปิงหนิงขยับคิ้ว ก่อนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

แต่การเคลื่อนไหวของเผยโยวหมิงเร็วกว่าที่เธอคาดไว้มาก

พลังงานสีเทาดำสายหนึ่งไหลออกจากปลายนิ้วของเขา แล้วซึมเข้าไปในช่องอกของลู่เยี่ยนโจว

ส่วนลึกของห้วงจิต