บทที่ 71: คำว่า ‘พ่อ’ หนึ่งคำทำให้ปรมาจารย์ตกตะลึง

บทที่ 71: คำว่า ‘พ่อ’ หนึ่งคำทำให้ปรมาจารย์ตกตะลึง

ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที

นิ้วมือของเสิ่นปิงหนิงที่กำโทรศัพท์กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

เสิ่นเฮ่อชวนที่อยู่อีกฝั่งวางตะเกียบลง หลินโย่วเวยก็หยุดบ่น ทั้งสองหันมามองลูกสาวพร้อมกัน

“ฉัน...” เสิ่นปิงหนิงขยับริมฝีปาก

“หืม? ไม่ได้ยินเลย สัญญาณไม่ดีเหรอ”

เสียงอันดังของลู่เจิ้นเทียนระเบิดออกมาจากโทรศัพท์

“พูดดังหน่อย!”

เสิ่นปิงหนิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ใบหูของเธอขึ้นสีชมพูจางๆ