ความจริง

ความจริง

คำพูดนี้ของต้วนหลีฟังดูเลือดเย็นแทบไม่ไว้หน้า ทว่ามันคือเรื่องจริง เสิ่นลั่วจึงเถียงไม่ออกสักคำ

เขาพูดเสียงแผ่ว “ข้ารู้ความลับของเจ้านะ”

“อะไรนะ” ต้วนหลีฟังไม่ถนัด

เสิ่นลั่วขยับปากพูดอีกสองคำ ด้วยเสียงที่เบายิ่งกว่าเดิม

แล้วก็ปรับเสียงให้ดังขึ้นในบัดดล “เฟิงสิงก็คิดถึงเจ้า เขาก็มาด้วยเหมือนกัน”

พอได้ยินชื่อเฟิงสิง ต้วนหลีก็ใจอ่อนลง ไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจขนาดนั้นอีก อย่างไรก็เป็นลูกในไส้ที่นางคลอดออกมา ทั้งว่านอนสอนง่ายทั้งฉลาดเป็นกรด เด็กที่รู้ความเกินวัยแบบนี้ ยิ่งมองก็ยิ่งชวนให้สงสารจับใจ

ท่าทีของนางอ่อนลงไปมาก “ท่านพาเขามาทำไม เวลานี้เขาควรจะนอนได้แล้ว”

เสิ่นลั่วพูดยิ้ม ๆ “ข้าอาศัยช่วงที่เขาหลับอุ้มขึ้นมาน่ะ เขาสะดุ้งตื่นมานิดหนึ่ง ทำท่าจะงอแง”