การตัดสินใจ

การตัดสินใจ

หย่งหนิงรู้สึกว่า ในเมื่อหนีก็ไม่พ้น หลบก็ไม่ได้ งั้นก็เลิกคิดมากไปเลยดีกว่า ใครจะรู้ว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ขอหาความสุขใส่ตัวก่อนก็พอ

ต้วนหลีคิดว่าความคิดของหย่งหนิงนี่ทันสมัยจริง ๆ ขนาดในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ก็ยังไม่ใช่ทุกคนจะกล้าพอที่จะเลิกยอมเป็นวัวเป็นควายทำงานงก ๆ

ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ไม่ต้องไปกังวลเรื่องที่ยังไม่เกิด มันพูดง่ายแต่ทำยาก จะปล่อยจอยปล่อยใจได้ มันก็ต้องมีทุนหนาพอตัวเหมือนกัน

“เจ้าคิดอย่างนี้ก็ดีแล้ว ในเมื่อคิดจะพึ่งเสด็จแม่ของเจ้า เรื่องที่พระองค์สั่งให้ทำ เจ้าก็ต้องทำให้ดี ไม่อย่างนั้นพระองค์จะให้เจ้าพึ่งไปทำไมกัน”

“ที่เจ้าพูดมา แปลว่าข้าก็ยังต้องทนเข้าเฝ้าว่าราชการตามหน้าที่สินะ”

“แล้วเจ้าคิดว่ายังไงล่ะ”