กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ศักดิ์ศรี
เหลียงเฟิงกับเหลียงเถียนยังรู้สึกอับอายอยู่บ้าง แต่องค์รัชทายาทกลับปรับตัวตามมีตามเกิดไปแล้ว ก็นอนแผ่อยู่แบบนั้นเสียเลย
“อาหลี ข้าตั้งใจมาขอโทษเจ้า เจ้าอย่าโกรธอีกเลยนะ” เสิ่นลั่วนอนอยู่บนพื้นพลางเอ่ยขอโทษ ขายหน้าก็ช่างเถอะ ยังไงเสียศักดิ์ศรีหน้าตาก็มีประโยชน์แค่นี้แหละ
ต้วนหลีพูดจาประชดประชัน “องค์รัชทายาทมีความผิดอันใดกันเล่า หญิงชาวบ้านอย่างข้าคงมิกล้ารับหรอกเพคะ”
เสิ่นลั่วยอมอ่อนข้อ ไม่แข็งขืนเหมือนครั้งก่อน และไม่กล้าเถียงต้วนหลีสักคำ
“อาหลี ข้ารู้ว่าเจ้าโทษข้า ที่ผ่านมาข้าออกตามหาเจ้าตลอด แต่หาไม่เจอเลยสักที คราวก่อนเจ้าทั้งฟันทั้งวางยาพิษใส่ข้าแล้ว หนนี้ก็มัดข้าไว้อีก เจ้าหายโกรธหรือยัง”