ความทรงจำ

ความทรงจำ

ตอนนั้น ต้วนหลียังเคยกังวลว่าเสิ่นลั่วจะไม่มีเงินติดตัว กลัวเขาจะหน้าใหญ่ใจโตทั้งที่ไส้แห้ง

ตอนนั้น นางรู้สึกว่าเสิ่นลั่วก็ไม่เลวเลย น่าจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันไปได้ตลอดชีวิต

มีเขาอยู่เป็นเพื่อนร่วมทางในโลกใบนี้ คอยอยู่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า

พอซื้อของมาเยอะเข้า นางก็ไม่อยากเดินต่อแล้ว นายบ่าวทั้งสองคนจึงขึ้นไปนั่งบนรถม้า

เฮ้อ...

ชุนหรุ่ยได้ยินเสียงถอนหายใจของนายท่าน อยากจะถามอะไรสักคำ แต่ก็กลัวจะไปสะกิดเรื่องเศร้าในใจนางเข้า

ทันใดนั้น คุณหนูก็หันมาพูดกับนางว่า “ชุนหรุ่ย ข้าคิดถึงเสิ่นลั่วขึ้นมานิดหน่อยแล้วสิ หลายปีมานี้ คืนวันไหว้พระจันทร์พวกเราอยู่ด้วยกันตลอดแท้ ๆ แต่ปีนี้คงไม่ได้แล้ว”

ชุนหรุ่ยคิดมาตลอดว่าในใจคุณหนูยังมีคุณเขยอยู่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมแหกกฎของตัวเองเพื่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้