เลี้ยงเด็ก

เลี้ยงเด็ก

หยางเผยหมินพูดไม่ออก... เขาผมขาวตั้งแต่ยังไม่ถึงสามสิบ คนไม่น้อยเอาเรื่องหน้าตามาพูดจาค่อนแคะ เขาแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ คุยเล่นหัวเราะร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ใครที่เคยหัวเราะเยาะเขา เขาไม่เคยปล่อยผ่านแม้แต่คนเดียว ลอบวางยาพิษให้พวกนั้นอายุสั้นลงกันหมด ก็เขาเป็นคนใจแคบขี้แค้นนี่นา

มาวันนี้ เด็กน้อยผมจุกคนหนึ่งกลับบอกเขาว่า วัยหนุ่มสาวไม่ได้วิเศษวิเศษอะไร ใคร ๆ ก็เคยเป็นเด็กหนุ่มกันทั้งนั้น แก่ตัวไปก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร ไม่เห็นต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เลย

เฟิงอวิ๋นเห็นเขาขมวดคิ้วเงียบไป ก็ลังเลนิดหน่อยก่อนจะเอามือป้อม ๆ จิ้มหลังมือเขาเบา ๆ “ท่านไม่ชอบคำว่าแก่หรือ งั้นข้าเรียกท่านว่าท่านปู่แล้วกันนะเจ้าคะ”