สองปี

สองปี

เซี่ยงเทียนชื่อถูกหามกลับเข้าจวนในสภาพโชกเลือด บรรดาบ่าวไพร่ดูเหมือนจะชินชากันหมดแล้ว แม้จะซอยเท้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบ แต่กลับไม่มีความตื่นตระหนกให้เห็นเลยสักนิด

“เร็วเข้า รีบไปตามหมอประจำจวนมา!” ผู้เฒ่าเซี่ยงเป็นคนออกคำสั่ง เขามองดูลูกชายของตัวเองด้วยความเสียใจและนึกย้อนเสียดายไม่หยุด

“ท่านพ่อ เป็นอะไรไปหรือขอรับ ลูกสภาพดูไม่ได้แบบนี้ช่างอกตัญญูจริง ๆ ทำเอาท่านพ่อพลอยตกใจไปด้วย ทำให้ท่านต้องขวัญเสียแล้ว”

เซี่ยงเทียนชื่อไม่ได้หมดสติไปเสียทีเดียว เขาฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก มองดูบิดาชราของตนแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก

คำพูดนี้ย่อมไม่ใช่การปลอบใจผู้เฒ่าเซี่ยง สองพ่อลูกต่างรู้ดีแก่ใจว่ามันประชดประชันเสียดสีเพียงใด

“เทียนชื่อ เจ้าอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย พ่อจะหาทางช่วยเจ้าอีกแรง” ผู้เฒ่าเซี่ยงเห็นลูกชายฟื้นขึ้นมา ก็ไม่ได้ถือสากับวาจาเชือดเฉือนนั้น