ลืม

ลืม

เวลาผ่านไปอีกพักหนึ่ง ความคิดของเหลียงหมิงจูที่อยากจะพาสองเด็กน้อยไปยังแคว้นเหลียงไม่เพียงไม่ลดลง กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

นางเฝ้าคิดคำนวณในหัวอยู่ทุกวัน ว่าตกลงแล้วควรจะเกลี้ยกล่อมเสิ่นลั่วให้พาภรรยาและลูกไปแคว้นเหลียงพร้อมกับนาง หรือจะเกลี้ยกล่อมให้พวกเขายอมให้นางพาเด็ก ๆ ไปแคว้นเหลียงเพียงลำพังดี

ต้วนหลีพาพวกเด็ก ๆ มาวิ่งเล่นที่ลานเรือนนี้อีกครั้ง คำพูดมากมายที่นางใคร่ครวญเตรียมไว้ในใจ พลันที่ได้เห็นหน้าต้วนหลี สุดท้ายก็พูดไม่ออกสักคำ

ต้วนซื่อไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันอะไรกับนาง ทั้งยังไม่ใช่นิสัยประเภทที่จะยอมกล้ำกลืนเพื่อใคร คุยกับนางไป ย่อมไม่มีทางคุยกันรู้เรื่องแน่