รีดเค้นคำสารภาพ

รีดเค้นคำสารภาพ

แต่เสิ่นลั่วกลับดูไม่แยแสแม้แต่น้อย พอได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยถึงฮ่องเต้ แววตาเขาก็ไม่มีระลอกคลื่นใด ๆ ไม่มีทั้งความถวิลหาต่อมารดา และไม่มีความยำเกรงต่ออำนาจราชศักดิ์แม้เพียงเสี้ยว

เขาพูดว่า “มีอะไรต้องกลัว เหลียงเซิงลงมือก่อนเอง แค่ฝีมือไม่ถึงขั้นเลยตายด้วยน้ำมือข้าก็เท่านั้น”

เหลียงรั่วเวยคิดจะเอาเรื่องอะไร ต่อให้ข้าไม่ฆ่าเหลียงเซิง นางก็ไม่เคยคิดจะปล่อยข้าไปอยู่แล้ว

พอกลับถึงแคว้นเหลียง ได้ลาภยศสรรเสริญและอำนาจวาสนาที่ตัวเองใฝ่หามาตลอด ก็ควรกอดมันไว้ให้แน่น ๆ

“แต่นางดันไม่รู้จักพอ ยังพยายามจะเข้ามากวนชีวิตข้าให้วุ่นวาย นางเองก็สมควรตายเหมือนกัน”

ฉู่เซี่ยวพบว่าเสิ่นลั่วไม่ใส่ใจและไม่กลัวจริง ๆ พอเอ่ยถึงฮ่องเต้ แววตาเขายังมีประกายสังหารวาบผ่าน