กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เมินเฉย
เสิ่นลั่วยังล้วงห่อกระดาษเคลือบน้ำมันออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้ต้วนหลี
“นี่อะไรหรือ” ต้วนหลีถามเขา
“ขนมดอกบัวน่ะ ช่วงนี้เจ้าหิวง่าย ข้าเลยให้เหลียงเล่อไปซื้อมา เจ้ากินรองท้องสักหน่อย หรือจะแบ่งไปให้ปลาคาร์ปกินด้วยก็ได้” เสิ่นลั่วได้ยินมาว่าในชิงโจวมีร้านเก่าแก่อยู่ร้านหนึ่ง ทำขนมตำรับซูโจวได้อร่อย จึงสั่งให้เหลียงเล่อไปซื้อมาให้
ต้วนหลีแกะห่อกระดาษออก ขนมดอกบัวนี้ปั้นเป็นรูปทรงสวยงาม ทั้งยังมีกลิ่นหอมดอกบัวจางๆ โชยมาเตะจมูก
นางหยิบขึ้นมาบิชิมไปคำหนึ่ง ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “อร่อยจัง!”
พูดพลางยื่นขนมดอกบัวชิ้นที่เพิ่งกัดไปจ่อที่ปากของเสิ่นลั่ว “ท่านลองชิมดูสิ”
เสิ่นลั่วยื่นหน้าไปกัดจากมือนางคำหนึ่ง รสชาติดีจริงอย่างที่ว่า หวานกำลังพอดีไม่เลี่ยนเกินไป คนไม่ชอบของหวานอย่างเขาก็กินได้สบาย