ก่นด่า

ก่นด่า

ต้วนหลีคิดว่าคนเราควรกล้าเผชิญหน้ากับความโชคร้ายของตัวเอง ยอมรับว่าตัวเองน่าสงสาร และกล้าสู้กับชีวิตอันมืดมน ถึงจะนับเป็นผู้กล้าตัวจริง

ไม่ใช่เธอคิดเองหรอก พี่ซวิ่นเป็นคนพูดไว้ เธอแค่เอาคำเขามาอ้างต่างหาก

“อาหลี เจ้าพูดถูกแล้ว ข้ายังมีเจ้า ยังมีลูก แต่เหลียงเซิงไม่มีวันมีสิ่งเหล่านี้ได้ เขามีแค่แม่แท้ๆ ที่เสียสติคนเดียว เขาไม่มีทางมีความสุขเท่าข้าหรอก ข้าควรพอใจได้แล้ว” เสิ่นลั่วดึงต้วนหลีเข้ามากอดในอ้อมอก ราวกับได้โอบกอดโลกทั้งใบเอาไว้จริง ๆ

เขาปลอบใจตัวเองจนหายเศร้าได้เฉย ต้วนหลีเคยให้โอกาสเขาทำใจให้เข้มแข็งแล้วแท้ ๆ แต่เขาจะคิดแบบนี้ก็ช่างเถอะ ปล่อยไปตามใจแล้วกัน

ต้วนหลีไม่ได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น ตามกฎอะไรสักอย่าง เสิ่นลั่วมีสิทธิ์เสียเธอกับลูกไปสูงมาก ฝีมือยังไม่แกร่งพอ น่าจะรักษาอะไรไว้ไม่ได้เท่าไร