ทบทวนตัวเอง

ทบทวนตัวเอง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่กลัวตาย แต่เป็นเพราะมั่วอันไม่มีทางปล่อยให้เขาตายต่างหาก มั่วอันเป็นคนเห็นแก่ความผูกพันเก่าก่อนที่สุด แม่ทัพใหญ่ที่เอาแต่ยึดติดกับความรู้สึกแบบนี้ จุดอ่อนมันเห็นชัดเกินไป

“ไม่นึกเลยว่าซื่อจื่อจะยอมละทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ หลายปีมานี้ ทั้งข้าและคนที่คอยจับตาดูท่านกลับไม่มีใครเอะใจเลยสักคน”

มั่วซางพูดพลางหัวเราะเยาะ มีสติก็ดีแล้วนี่ เพราะการต้องเป็นขอทานทั้งที่มีสติครบถ้วน มันถึงจะทรมานไม่ใช่หรือไง

“ข้าไม่ได้พ่ายแพ้ให้แก่ศัตรู แต่สุดท้ายกลับโดนเจ้าลอบกัดลับหลัง”

เมื่อก่อนข้าคิดไม่ตกมาตลอดว่าเพราะอะไร และคิดเสมอว่าถ้ามีโอกาส ข้าจะต้องถามเจ้าให้ได้ว่าทำไม

เป็นเพราะข้าดีกับเจ้าไม่พอ หรือมีใครที่ดีกับเจ้ามากกว่า เจ้าถึงได้ทรยศข้า