กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
มั่วอัน
เฉียนไหลร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด ใต้เท้าเสิ่นอุตส่าห์ให้โอกาสเห็นๆ แต่นังเมียตัวดีนี่มัวทำบ้าอะไรอยู่
“หลิวซื่อ ยังไม่รีบพูดความจริงอีกรึ เจ้าแค่กลัวจนลนลานก็เลยทำเรื่องโง่ๆ ลงไป!”
พอได้ยินเสียงตวาดของเฉียนไหล หลิวซื่อก็พลันได้สติ ใช่แล้ว ใช่ นางไม่ได้ฆ่าคนเสียหน่อย นางไม่ได้ฆ่าคนจริงๆ
“ใต้เท้า ข้าน้อยไม่ได้ทำร้ายเขานะเจ้าคะ คนรับใช้ก็ไม่ได้ละเลยด้วย เป็นเพราะเขารีบกินหมั่นโถวเกินไปจนติดคอตายเองต่างหาก”
“ข้าน้อยกลัวฮูหยินนายอำเภอจะเอาเรื่อง เลยให้คนแอบเอาศพไปทิ้งที่ป่าช้าร้าง แล้วก็ให้บ่าวปลอมตัวเป็นเขาเดินออกจากจวนไปเจ้าค่ะ”
“ข้าน้อยไม่กล้าแล้วเจ้าค่ะ ไม่กล้าอีกแล้วจริงๆ ต่อไปถ้าส่งคนแก่คนเฒ่าเข้ามาในจวนอีก ข้าน้อยจะปรนนิบัติดูแลเหมือนเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองเลยเจ้าค่ะ”