กลับจวน

กลับจวน

ตอนนั้นผู้ว่าการเมืองหงไม่สนอะไรอีกแล้ว สั่งให้คนลงมือจริงๆ ถึงขั้นคิดว่าพอจับตัวต้วนหลีได้เมื่อไหร่ จะเอาน้ำแกงร้อนๆ มาราดใส่นางสักอ่าง

แต่คนที่อยู่นอกห้องยังไม่ทันได้เข้ามา คนข้างในก็โดนชุนหรุ่ยกับเซี่ยตั่วซัดลงไปหมอบกับพื้น ยังไม่ถึงสิบกระบวนท่าด้วยซ้ำ

“เจ้านายไม่ได้เรื่อง บ่าวก็ไร้น้ำยา” เซี่ยตั่วถุยน้ำลายออกมาอย่างนึกรังเกียจ

ต้วนหลีลุกขึ้นยืน “อย่าหาว่าข้าได้ทีไม่ยอมคน ตระกูลอู๋ ตระกูลเจี่ยง ตระกูลจี้ ตระกูลหง จ่ายมาตระกูลละห้าหมื่นตำลึง ถือเป็นเงินทำขวัญให้ข้าตกใจแล้วกัน”

พวกหงหยวนเหลียงคิดไม่ถึงเลยว่า ต้วนหลีเล่นใหญ่ขนาดนี้ สุดท้ายแค่ยอมชดใช้เงินก็จบเรื่องได้แล้ว

เจี่ยงสุยกวงน่ะมีเงินเหลือเฟืออยู่แล้ว เขารีบถามต้วนหลีอย่างร้อนรนทันที “ฮูหยินเสิ่น คำพูดนี้จริงแท้หรือ”