ฉินซู

ฉินซู

ทุกคนต่างรู้สึกว่าผิดไปจากที่คิดไว้ไม่น้อย ก็เลยพากันผิดหวัง แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินเข้ามาในห้องโถง แล้วนั่งลงตรงที่ว่างตรงกลางซึ่งเว้นไว้ให้พอดี

เหลียงชิงกับเหลียงเล่อรออยู่นานแล้ว พอเห็นใต้เท้ากับฮูหยินลงมา ก็รีบยกซาลาเปานึ่งร้อนๆ กับโจ๊กต้มสุกใหม่ออกมาเสิร์ฟทันที

ต้วนหลีมองดูซาลาเปาลูกขาวอวบฟูนุ่มที่กำลังส่งควันกรุ่น กับโจ๊กข้าวใส่ผักสับละเอียด ก็รู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาไม่น้อย

“มื้อเช้าวันนี้ดูเข้าท่าดีนี่ ทำไมเป็นพวกเจ้าสองคนเข้าไปยกมาจากครัวหลังล่ะ เสี่ยวเอ้อร์คงไม่ได้ตายไปแล้วหรอกนะ”

เสียงของต้วนหลีไม่ได้ดังมาก แต่ก็พอดีให้เฉินเสี่ยวเอ้อร์ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ยินเข้า ร่างถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว