กุ้ยเฟย

กุ้ยเฟย

เสิ่นลั่วเหลือบมองพวกเขาแวบหนึ่ง เห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องฆ่า จึงไม่ได้สนใจอะไรอีก

เหลียงเล่อช่วยแก้เชือกให้ทั้งสามคน แล้วสั่งให้ไปช่วยฝังศพ

ส่วนตัวเขาเองก็ลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบน ถึงเวลาต้องไปขอบคุณฮูหยินสำหรับบุญคุณช่วยชีวิตเมื่อครู่แล้ว

พอเขาเดินเข้าไปในห้อง ชุนหรุ่ยกับเซี่ยตั่วก็รีบหลบฉากออกไปทันที

เสิ่นลั่วเอ่ยถามเสียงเบา “ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ”

ต้วนหลียันตัวลุกขึ้นนั่ง “ตอนที่บัณฑิตคนนั้นวางยาไร้รอยใส่พวกเจ้านั่นแหละ จมูกข้าไวกว่าหู ช่วยไม่ได้จริง ๆ”

เสิ่นลั่วประสานมือคารวะต้วนหลี “ขอบคุณฮูหยินที่ยื่นมือเข้าช่วย ไม่อย่างนั้นวันนี้คงยากจะรอดพ้นเคราะห์แล้ว”

ต้วนหลียิ้มน้อย ๆ “คนที่ข้าเคยนอนด้วยกำลังจะถูกส่งไปหอนายโลม ข้าจะทนยืนดูเฉย ๆ ได้ยังไงกันล่ะ”