โมโหจนเป็นลม

โมโหจนเป็นลม

ฮูหยินเฒ่านั่งอยู่อย่างนั้นจนฟ้ามืด ข้าวปลาอาหารไม่ยอมแตะ ทั้งยังไม่เรียกใครเข้าไปปรนนิบัติรับใช้

มีเพียงแม่นมเฉินที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายที่ไม่ค่อยวางใจ กลัวว่านางจะมัวแต่โมโหจนไม่ยอมกินอะไร จึงคิดจะยกของกินเข้าไปให้สักหน่อย

ทว่าเคาะประตูอยู่นานสองนาน ทั้งยังยืนเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างนอกตั้งพักใหญ่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ นางถึงได้เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นางร้อนรนรีบผลักประตูเข้าไป ก็พบว่าฮูหยินเฒ่าฟุบหมดสติอยู่บนเก้าอี้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

แม่นมเฉินตกใจจนมือเท้าสั่นไปหมด ทั้งลนลานคลานเข้าไปดูอาการฮูหยินเฒ่า ทั้งตะโกนสั่งพวกสาวใช้กับเด็กรับใช้ให้รีบไปส่งข่าวให้นายท่านผู้เฒ่า นายท่านใหญ่ และฮูหยินใหญ่ทันที