คำรับปาก

คำรับปาก

ท่านเสนาบดีต้วนไม่ได้แสดงออกตรงไปตรงมาเหมือนโหวซื่อ ถึงตอนนี้ต้วนหลีจะขัดใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ไม่มีทางด่ากราดคนรุ่นหลังต่อหน้าคนนอก และยิ่งไม่ลงโทษนาง เพราะเรื่องน่าอับอายในบ้านย่อมไม่อาจแพร่งพรายออกไปให้ใครรู้

“อาหลี ฟังที่ท่านปู่บอก ให้พี่สาวรองของเจ้าเลือกก่อน” ต้วนหมิงเฟิงเห็นต้วนหลีขมวดคิ้ว กลัวนางจะพูดจาไม่น่าฟังออกมาอีกจึงรีบห้ามไว้

ต้วนหลีเหลือบตามองบิดา สุดท้ายไม่ได้พูดอะไร หันหลังกลับไปนั่งลง ช่างเป็นสังคมที่เน้นความกตัญญูจนน่าหัวเราะ เป็นหลานก็ต้องทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวเป็นหลานจริง ๆ

ท่านเสนาบดีต้วนมองต้วนหมิงเฟิงอย่างชื่นชม เจ้ารองเองก็พอจะรู้จักดูสถานการณ์อยู่บ้าง ครั้งนี้ทำได้ดีมาก

“หรงเอ๋อร์ เลือกเถอะ” น้ำเสียงนี้กลับมาเป็นท่านปู่ผู้เมตตาอีกครั้ง

การลำเอียงอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้จะไม่ให้เรือนใหญ่ตระกูลต้วนตื้นตันใจได้อย่างไร อวี๋ซื่อมองไปยังจงซื่อ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะกระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมาอีกรอบ