ตอนที่ 138 ไร้ซึ่งกลิ่นอายเซียนอีกต่อไป

ตอนที่ 138 ไร้ซึ่งกลิ่นอายเซียนอีกต่อไป

เสียงดนตรีในห้องโถงบรรเลงอย่างไพเราะงดงาม

บางครั้งดุจสายน้ำพุใสในหุบเขา

บางคราวดุจเสียงสวรรค์อันกว้างใหญ่ไพศาล

ทว่าเสิ่นผิงกลับไม่มีเวลาว่างมาเสพสุนทรีย์แห่งบทเพลงอันไพเราะเหล่านี้

เขาจ้องมองจอกหยก

ยิ้มบางๆ แล้วจึงแหงนหน้าดื่มรวดเดียวจนหมดจอก

บนเส้นทางอันยาวไกลสู่ความเป็นอมตะ

บางครั้งก็ต้องเร่งรีบสักหน่อย

ตูม