ตอนที่ 472 ชีวิตที่ใดไม่พานพบ

ตอนที่ 472 ชีวิตที่ใดไม่พานพบ

ดวงตากระจ่างใสดุจดวงดาวของสีเหลิ่งเหยียนเบิกกว้างขึ้นทันที ใบหน้างดงามปรากฏแววตาเหลือเชื่อ นางขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เพื่อยืนยันว่าภาพตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "คุณ... คุณชายเสิ่น?"

เสิ่นผิงยืนยิ้ม "เป็นข้าน้อยเอง ไม่ได้พบกันหลายปี แม่นางสีสบายดีหรือ"

สีเหลิ่งเหยียนสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง "เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ที่นี่คือศูนย์กลางแห่งยมโลกของภูเขาพระเจดีย์ อย่าว่าแต่เจ้าเลย

ต่อให้เป็นเจินจวินหรือกระทั่งเซียนดินของสายมรรคในใต้หล้าก็ยังยากที่จะเข้ามาได้"

นางรู้สึกเหลือเชื่อ

หลายพันปีก่อนเสิ่นผิงยังเป็นเพียงบัณฑิตที่อ่อนแอ แม้นางจะให้ชุนเซียงสาวใช้มอบเห็ดเลือดแก่อีกฝ่าย แต่ถึงกระนั้น

อีกฝ่ายก็ไม่มีทางเติบโตเป็นเซียนสวรรค์ได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี

เสิ่นผิงกล่าวเสียงเบา "เรื่องนี้ต้องขอบคุณแม่นางสีที่มอบให้ หากไม่ใช่เพราะเห็ดเลือด ข้าน้อยก็คงไม่มีทางมาถึงที่นี่ได้อย่างแน่นอน