กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 546 สวัสดีซานเซิง จากนี้ฉันสามารถดูแลตัวเองได้แล้ว
จนกระทั่งเจียงโยวตื่นขึ้นตอนเช้า เห็นเด็กสาวในบ้านแมวภายในเรือนลาน ที่ขี่อยู่บนหางต้าจ้วงและหลับจนทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ
ถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังพาคนหนึ่งกลับมาจากเมืองอันเฉิง
“ฉันหมายความว่าเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป…”
“ฮุ่ย”
“กรน…กรน…”
จางซูฮุ่ยยังนอนหลับครอก ๆ อยู่บนเตียง แว่นบนสันจมูกเบี้ยวไปข้างหนึ่ง ทั้งตัวแผ่เป็นรูปตัวอักษรใหญ่ ดูเหมือนฝันดีอะไรบางอย่าง มีน้ำลายยังติดอยู่ที่มุมปาก
“ซูฮุ่ย!”
“กรน…กรน…”
“จางซูฮุ่ย!!!”